د الوتکې د راغورځیدلو په پیښه کې خپل ځان وژغورئ

د پرمختګ ويب پاڼې څخه

دا اووه لارښوونې عملي کړئ، انشالله د الوتکې د راغورځېدلو په پېښه کې به ژوندي راووځئ!!!

۹۰ طلايي ثانيې:

د شمېرو له مخې ۶۸ سلنه خلک د الوتکې د راغورځېدو په پېښه کې وروسته له راغورځېدلو د اورلګېدنې له امله مړه شوي دي، وروسته له دې چې الوتکه مو په ځمکه راوغورځېده ،که چېرته لا هم په هوښ کې یې! ۹۰ ثانيې وخت لرې، چې ټوله الوتکه اور ونيسي ؛ په دې وخت کې ۹۰ فيصده خلک هېڅ کار نه کوي، همداسې شوک او زبون وهلي په څوکۍ کې ناست وي ، د خپل ځان د ژغورنې لپاره بايد په بيړه د وتلو دروازې ته ځان ورسوئ، په دې وخت کې د خپلو وسايلو او سامان چورت مه وهئ، او که مو له وسه کېدل هر څومره ژر چې کېدای شي ماشومان هم له ځان سره وباسئ.

د الوتکې په کومو څوکيو کې کېناستل محفوظ دي؟

د کارپوهانو د بررسي له مخې هغه مسافر چې د الوتکې له وزرونو ورهاخوا د الوتکې تر اخره يانې د څوکيو د لارې تر پای ته رسېدو پورې کېني د هغو مسافرو په پرتله چې له دوی مخکې او په لومړيو څوکيو کې کيني ۴۰ سلنه د ژغورنې چانس لري، له همدې امله ده، چې د الوتکې توره بکسه د الوتکې په لکۍ کې نصبوي (چې د شمېرو له مخې د الوتکې د غورځېدلو په پېښه کې کم ضرر ويني) خو په ياد مو وي ، کله چې په الوتکه کې تاسې ته کوم سيټ وټاکل شو، بيا یې له چا سره د الوتکې په منځ کې نشئ بدلولی، مخکې له مخکې یې په ځمکه له ټکټ اخيستونکي سره سپينه کړه.

همېشه د وتلو لپاره يو پروګرام ولرئ!

د الوتکې د راغورځېدلو لپاره بايد مخکې له مخکې تاسې يوه پروګرام ولرئ، مثلاً کله چې په الوتکه کې کېناستئ ارومرو پوه شئ، چې له عمومي دروازې او بېړنۍ دروازې څخه څومره واټن لرئ، او دې ته مو هم پام وي، که چېرنه ستاسې د لومړي پلان له مخې په لومړۍ دروازه بيروبار وي دويم اپشن او د وتلو لاره مو کومه ده.

مناسبې جامې واغوندئ!

مخکې له دې چې الوتکې ته وخېږئ، بايد حواس مو پر ځای وي، هغه جامې چې ژر اور اخلي بايد وا نه غوندئ، لکه نيلون چې اور درپورې نښتی وي، ځکه داسې ګډوډې او نايلوني جامې اغوستل خطر دوه چنده کوي، مخکې له دې چې الوتکه هوا ته پورته کېږي په څوکۍ کې څو ځلې د پورته او ښکته کېدلو تمرين وکړئ، همدارنګه کمربند څو ځلې خلاص او بند کړئ ، ځکه د راپورونو له مخې زياتره کسان چې الوتکه یې په ځمکه راوغورځي کمربند نشي خلاصولی او يا یې هم پام نه وي نو ځان په لوی لاس د الوتکې په لمبو کې راګير کړي.

د الوتکې له پېښې څخه د ژغورل کېدو قانون

د مثبت دری او منفي ۸ په نامه الوتکې داسې يو قانون لري چې په دې مانا دی چې الوتکه هوا ته د پورته کېدلو په لومړيو دريو دقيقو او همدارنګه ۸ دقيقې مخکې له دې چې ځمکې ته راښکته شي، ډېرې له خطر سره مخ وي، (د شمېرو له مخې ۵۵ سلنه هوايي پېښې په همدې دقيقو کې رامنځ ته شوې دي) نو بايده دي، چې په دې وخت کې مو کاملاً حواس پر ځای وي.

ماسک ووهئ!

هغه وخت چې د الوتکې توله خرابه شوه او د ګډوډۍ پر لوري لاړه ، او د هوا د فشار ستونزه رامنځ ته شوه، ارومرو د اکسيجن ماسک چې ستاسې د څوکۍ پر سر د بېړنيو حالاتو لپاره لګول شوی دی په خوله کړئ، ځينې فکر کوي چې کولای شي بې له ماسک څخه هم يو څه وخت ګوزاره وکړي، خو چې وينې یې بيا د الوتکې له راپرېوتو وروسته يې پر مغزو فشار راغلی وي، او نشي کولای په ښه ډول فکر وکړي، هر کله چې پوه شوئ، چې د الوتکې حالت ګډوډ شو، د بېړنيو حالاتو د لارښوونو له مخې سر مو د مخې څوکۍ ته ورخم او ورسره ونښلوئ ، او يا مو هم سر د خپلو پښو په منځ کې کېږدئ، چې سر کمترين ټکانونه وخورئ.

له الوتکې څخه د وتلو په وخت کې فکري تمرکز

کله چې د الوتکې له غورځېدلو وروسته مسافرين د وتلو دروازې باندې بيروبار جوړوي، خپل تمرکز له لاسه مه ورکوئ، په دې هم پوه شئ، چې ځوانان د زړو او چاغو کسانو په پرتله په زماني لحاظ ۳۰ سلنه ژر له الوتکې وځي، له الوتکې څخه له وتلو وروسته په کافي اندازه له الوتکې لرې شئ، چې د اورلګېدنې په وخت کې له مشکل سره مخ نشئ، خو دومره هم مه لرې کېږئ، چې پر ځمکه مو د بېړنيو مرستو ډله پيدا نشي کړای.

پرمختګ ويب پاڼه: 

www.parmakhtag.com

60 TIPS FOR A STUNNINGLY GREAT LIFE

60 TIPS FOR A STUNNINGLY GREAT LIFE

Collected By: POHANULLAH HABIBI

1. Exercise daily.

2. Get serious about gratitude.

3. See your work as a craft.

4. Expect the best and prepare for the worst.

5. Keep a journal.

6. Read “The Autobiography of Benjamin Franklin”.

7. Plan a schedule for your week.

8. Know the 5 highest priorities of your life.

9. Say no to distractions.

10. Drink a lot of water.

11. Improve your work every single day.

12. Get a mentor.

13. Hire a coach.

14. Get up at 5 am each day.

15. Eat less food.

16. Find more heroes.

17. Be a hero to someone.

18. Smile at strangers.

19. Be the most ethical person you know.

20. Don’t settle for anything less than excellence.

21. Savor life’s simplest pleasures.

22. Save 10% of your income each month.

23. Spend time at art galleries.

24. Walk in the woods.

25. Write thank you letters to those who’ve helped you.

26. Forgive those who’ve wronged you.

27. Remember that leadership is about influence and impact, not title and accolades.

28. Create unforgettable moments with those you love.

29. Have 5 great friends.

30. Become stunningly polite.

31. Unplug your TV.

32. Sell your TV.

33. Read daily.

34. Avoid the news.

35. Be content with what you have.

36. Pursue your dreams.

37. Be authentic.

38. Be passionate.

39. Say sorry when you know you should.

40. Never miss a moment to celebrate another.

41. Have a vision for your life.

42. Know your strengths.

43. Focus your mind on the good versus the lack.

44. Be patient.

45. Don’t give up.

46. Clean up your messes.

47. Use impeccable words.

48. Travel more.

49. Read “As You Think”.

50. Honor your parents.

51. Tip taxi drivers well.

52. Be a great teammate.

53. Give no energy to critics.

54. Spend time in the mountains.

55. Know your top 5 values.

56. Shift from being busy to achieving results.

57. Innovate and iterate.

58. Speak less. Listen more.

59. Be the best person you know.

60. Make your life matter

افغان انځورګرحمد الله ارباب: پلار مې ویل هلکه ډانکټر شه

افغان انځورګرحمد الله ارباب: پلار مې ویل هلکه ډانکټر شه

 د تاند له ویب پاڼې

تاند- د افغانستان تکړه انځورګرحمدالله ارباب وايي، له کله چې په ښه و بد پوی شوی له رنګونو سره یې مینه پیدا شوې. له ښاغلي ارباب سره تاند مرکه کړې. دلته د ده د ځوابونو ترڅنګ د څو انځورونو بېلګې هم وړاندې کېږي.

انځورګري مو څنګه پیل کړه؟ 

د انځورګرۍ سره مې ډیره مینه ده، له کله چې په ښه بد پوی شوی یم نو بس دا یو ارمان مې و چې رنګونه وي او د خلکو مخونه جوړوم او خلکو ته یې ډالۍ کوم. په کوزه پښتونخوا کې د کډوال ژوند و، پلار مې ویل چې هلکه (ډانګټر) شه، د کلي نه به یې راپسې پیښور ته کسټې رالیږلې چې بچیه ډانګتر شه خو زما مینه له انځورګرۍ سره وه. ډانګټري خو څه چې تر دوولسمه مې ایله څه په ټیلو ټیلو ځان ورساوه، چې پلار مې پوی شو چې معامله ګډه وډه ده نو د خپل ماما شمس الهدا شمس له کوره یې، چې په پيښور کې و، کونړ ته یوړم، هلته نو واده شو او د کلي ژوند، خو له انځور سره زما مینه ختمه نه شوه. په کونړ کې به رنګونه او د انځور سامان نه و نو مجمسمو ته مې مخه کړه، د طالبانو وخت و، زمونږ یو خپل په څوکۍ ولسوالۍ کې شکایت کړی و چې دلته د یوه ملا لمسی دی بوتان جوړوي، خو خیر د کور د فشار او له دې وېرې مې تبر ته لاس کړ او هغه  ټول بوتان مې مات کړل! انځورونه مې هم څیرې کړل. وخت تیریدو او په ۲۰۰۲ کال کې مې په کابل کې وظیفه شرو کړه. بیا مې هم یو نیم وخت انځورونه جوړول. د ښار ستړې او د مسافرۍ ژوند و نو ډیر وخت مې نه ورکاوه، خو په زړه کې ورسره مینه هماغه شان تازه وه.

د خپلو انځورونو نندارتون مو جوړ کړی؟ که وي د خلکو هرکلی څنګه و؟

په ۲۰۰۶ کال مې وظیفه جلال اباد ته رابدله شوه او دلته مې نو ورته سمه ملا وتړله، په ډیره کمه موده کې مې په لسګونو انځورونه وایستل او د «ځوانان په عمل کې ټولنې» له لوري مې د اول ځل لپاره په جلال اباد کې انځورویز نندارتون جوړ کړ چې خپل دادا مې ورته هم را دعوت کړ. ده چې د خلکو داد (ستاینې) ولیدو نو ایله یې زړه لږ ارام شو چې ځه یو څه خو يې زده کړي دي.

بیا می نو د ځوانان په عمل کې ټولنې له لارې بلا شی نندارتونونه راجوړ کړل چې ډیری تمرکز مې د سولې په ارزښتونو، کلتور ساتنه، او د زغم کلتور ته وده ورکول و.

په انځورګرۍ کې د چا تقلید کوئ او یا له چا سره مو زده کړه کړې ده؟

په دا دومره موده کې مې ډیر کوشش وکړ چې د کوم چا نه څه زده کړم خو هر چیري چې لاړم تش تجارت روان و، کوم نوي څه يې راته را زده نه کړل، نو ما فیصله وکړه چې د نټ نه به يې زده کوم او په نوي شکل به خپل کار ته دوام ورکوم. ورو ورو زما د انځورګرۍ خبره خوریدله، بس د ملګرو په انځورونو مې پیل وکړ، هر چا ته یو انځور وړیا! بیا مې د افغانستان د تاریخ ریښتینې څیرې چې له بیټ نیکه راواخله تر باز محمد عابده راورسوله او لا روانه ده. په سلهاوو انځورونه مې جوړ او د افغانستان مختلفو سیمو ته د ډالۍ په  توګه د ملګرو له لارې ولیږل.

خبره فیس بوک ته ورسیدله او په فیسبوک کې مې (دا څوک دی؟) تر نامه لاندې د لر و بر پښتنو انځورونه شریکول شروع کړل څو لرو بر ځوانان خپل اتلان وپیژني، دا سلسله لا روانه ده او که خدای کول نو ډیر ژر به (دا څوک دي؟) یو انځوریز کتاب چاپوم چې لرو بر پښتنو ته به یې لیږم.

انځورګري مو وار د واره له روغني- آبي که پنسل څخه شروع کړه؟

زما مخې ته چې څه هم راځي کار تری اخلم، ریالیزم، نیمه ابسټریکټ او پوره ابسټریکټ انځورونه د پنسل نه نیولې، سکاره، د اوبو رنګونه، غوړ رنګونه جوړوم او کله نا کله میکس میډیا هم کاروم.

د خپلو انځورونو نندارتون مو جوړ کړی؟ که وي د خلکو هرکلی څنګه و؟

په دغه تیره موده کې یو ځل په کابل کې د فیروز کوه له لوري د افغانستان د لسو تکړه انځورګرانو په لسټ کې شامل شوم او د جایزې فاینل راونډ ته هم ورداخل شوم خو د کلتور د وزیر دې کور اباد وي یو ګوډ شانته معاون یې لرلو د تعصب له مخې یې زما انځور سرچپه مطالعه کړی و او زما حق یې بل افغان ته ورکړ، خپه په دې نه وم چې زه اول نه شوم بلکې په دې مې ترې ګیله راغله چې زما یو داسی انځور چې د روان حالت یو تریخ حقیقت مې پکې راټول کړی و هغه یې د نندارتون په ورځ سرچپه لګولی و.

د نندارتونو په سلسله کې یو ځل د بل ملګري قیس نوابي سره، چې د ننګرار د سرخرود دی، د کابل په ملي ګالرۍ کې د افغانستان تر ټولو لوی انځوریز نندارتون راجوړ کړ چې تقریبا ۴۰۰ انځورونه مې پکې نندارې ته وړاندی کړل خو له بده مرغه د پروګرام په پیل کې یې زما د خبرو په وخت کې برق راباندې قطع کړ او بیا چې کله نندارتون خلاص شو نو یوه اوونۍ وروسته یې زما ټول انځورنه په ګودام کې لکه د مرداې ساتلي وو او د نیم نه زیاتو چوکاټونه یې مات کړي و او ځینی یې پټ کړل او ځینی د یو او بل په نوم پلاني خان اوپلاني خان ته ډالۍ کړل. دا خبرې په دې نه کوم چې خدای مه کړه نفرت ته لمن وهل غواړم بلکې هغه حقایق دي چې زما د هنر مخه یې نیوله. زما هنر بیا هم د افغانستان د هر وګړي د پاره دی او وي به.

زما انځورونه د هیواده بهر په نړیوالو نندارتونو کې هم نندارې ته وړل شوي دي.

تراوسه پوري مو څومره انځورونه ایستلي دي؟

که خدای مې نه غلطوي نو تقریبا ۱۲ سوه انځورونه به مې تر اوسه پورې جوړ کړي وي چې د نیم نه زیات مې خلکو ته ورکړي دي او باقي يې راسره په کور کې پراته دي چې اکثره د موږکانو خوراک شول. دا خبره په دی خاطر کوم چې د تیرو څو کلونو راهیسي زه په دې کوشش کې یم چې په ننګرهار کې د ښکلو هنرونو یو انسټیټیوټ پرانیزم خو لا یې سُر نه دی نیولی، زما بنیادي هدف دا دی چې د ننګرهار د پیر روښان بابا په پوهنتون کې د ښکلو هنرونو یو ډیپارټمنټ ته لاره برابره کړم، له دولت نه ګیله ځکه نه کوم چې دولت د خلکو ژوند خوندي نه کړو ښکلي هنرونه څه په توپه ولي. حال دا چې د ننګرهار پوهنتون د وطن دویم لوی تاریخي پوهنتون دی، په کابل، هرات او مزار کې شته خو دلته نشته ځکه چې مونږ خو د دوی په اصطلاح بې فرهنګه ټرورسټان یو! خو چې د رایو وار یې راشي نو بیا  د یوه ګل درې ته هم ځي!

د خلکو له خبرګونه خوشاله یاست؟

زه چې نن خپل انځورونه او د خلکو غبرګون د هغې په اړه وینم نو خوشاله شم ځکه ماته ښه یاد شي چې څو کاله دمخه ما د اوبو په رنګونو یوانځور کښلی و چې یو ملګري راته ویل چې اربابه ښه شی دی خو دغه چې درنه پې اوښتی دی! ولی نن ډیر ملګري د نټ له لارې د نړۍ انځورونه ګوري او بیا زما په انځورونو نقد کوي، زه خوښ یم پښتنو ته چا خدمت نه دی کړی که نه دا خلک بلا خلک دي نړۍ به درته ګلزار کړي.

په داسي حال کې چې عکاسي خورا زیات پرمختګ کړی او داسي کمرې جوړې شوي چې ډېر زیات دقیق عکسونه اخلي، د انځورګرۍ اینده درته څنګه ښکاري؟

د کمرو په اړه به دومره ووایم چې کمره خپل ځای لري، هغه څه چې په کمره کې کیږي هغه په لاس نه کیږي او هغه څه چې په لاس کیږي هغه په کمره، لنډ مثال به یې دا درکړم که یو څوک وغواړي چې په کمره داسي یو عکس واخلي چې صیب یو نفر پکې راشي او دغه شاوخوا نور مخلوق پکې نه وي نو ممکنه نه ده ځکه چې کمره څه چې ویني هغه به رااخلي، خو که انځورګر د یو منظر په اړه هر څه وغواړي تبدیلي پکې په هر لحاظ راوستلی شي، بله ډیره مهمه خبره دا ده چې کمره احساس نه لري، ټک ټوک کوي او بس، ولی انځورګر چې انځور جوړوي نو د هغه احساسات ورسره شریک وي نو ځکه یې ارزښت ډیر دی. زه خو چې پښتون ولس ته ګورم نو ډیر امیدواره یم چې له خیره سره زما لور پلوسه او زما زوی سیلاب به د دې خاورې تکړه انځورګران وي او د خپل ولس خدمت به کوي.

ښاغلي ارباب وعده کړې چې خپل نور انځورونه به د هنر مینه والو ته د تاند له لارې وړاندې کوي.